Membedah Demokrasi (17 Feb 2015)

Kehebatan Allahyarham Tuan Guru Nik Abdul Aziz Nik Mat bukan di atas kelulusan pengajian yang diperolehinya, samada dia berkelulusan MA, BA atau PHD dalam bidang syariah, usuluddin, philosophy, pengajian Al-Quran dan tafsiran. Yang mana itu semuanya ramai orang memperolehinya.

Jikalau kita pergi ke Universiti Malaya, Universiti Kebangsaan Malaysia, Universiti Islam Antarabangsa atau lain-lainnya, kita cari mereka yang berkelulusan syariah, berkelulusan PHD dalam bidang usuluddin, fiqh, ulumul-Quran, ilmu hadis, barangkali jumlah mereka terlalu ramaidan ratusan jumlahnya.Tuan Guru Nik Aziz juga memiliki dan berkelulusan seperti mereka.

Yang paling penting dalam kehidupan seseorang, kejayaannya ialah amalannya. Tuan Guru Nik Aziz semasa berkecimpung di dalam PAS, beliau tidak terkenal ketika menjadi Ketua Dewan Ulamak, menjawat jawatan yang begitu lama sebagai Ketua Dewan Ulamak atau pun sebagai Pesuruhjaya PAS Negeri Kelantan, atau pun sebagai Ahli Parlimen Pengkalan Chepa.

Tuan Guru Nik Aziz terkenal dan menjadi sebutan orang ramai apabila beliau memperolehi kuasa, iaitu bila mendapat kuasa dalam pentadbiran (sebagai Menteri Besar). Semasa menjadi Ketua Dewan Ulamak, saya sering mengikuti ceramah-ceramah beliau terutama di Pulau Pinang,di Kedah dan juga di sebelah utara. Kehadiran dalam majlis ceramah-ceramah beliau tidaklah begitu ramai, iaitu sekitar 200 ke 300 orang.

Beliau bukanlah seorang “crowd puller” iaitu penarik untuk orang ramai datang mendengar ceramah beliau. Tambahan pula jika beliau memberi ceramah di sebelah selatan tanahair iaitu di sekitar Johor, Melaka dan Negeri Sembilan. Dialek Kelantannya itu kadangkala menyebabkan “audience” atau orang ramai sukar untuk memahaminya.

Itulah watak dan akhlak Tuan Guru Nik Aziz yang senantiasa memberikan penerangan sebagai Ketua Dewan Ulamak PAS merentasi ke seluruh Malaysia, terutama daripada Johor sampailah ke Perlis.

Beliau menjadi hebat, apabila mendapat kuasa melalui pakatan ataupun “collusion” Angkatan Perpaduan Ummah, di mana setelah mendapat kemenangan pada tahun 1990, Tuan Guru Nik Aziz dilantik menjadi Menteri Besar Kelantan.

Dengan kuasa yang diperolehinya itu, iaitu sebagai kuasa eksekutif, beliau mempersembahkan satu pentadbiran yang baru, perangai dan akhlak yang baru, penerokaan pentadbiran yang baru, di mana beliau telah mempraktiskan apa yang telah beliau mengajar selama ini. Iaitu bila Islam menentang pembaziran, di mana kita tahu pembaziran itu adalah amalan syaitan. Beliau telah mengkotakan iaitu dengan mengamalkan apa yang telah beliau ajar selama ini.

Iaitu bila beliau mendapat kuasa sebagai seorang pemimpin, bukan tujuan untuk mencari kekayaan peribadi dan juga kaum keluarga. Beliau sendiri mempraktiskan perkara ini, iaitu dengan menjadi pemimpin dan kuasanya yang diperolehi bukan untuk mencapai kemewahan hidup dan ketinggian martabat hidup.

Ketinggian ataupun penghormatan datang daripada ketaqwaan dan amalan. Beliau memulakan diantaranya ialah dengan tidak mendiami rumah rasmi untuk Menteri Besar yang diperuntukkan oleh kerajaan. Beliau tidak mengambil sewa, walau peruntukkan untuk sewaan rumah, jikalau mendiami rumah sendiri.

Beliau juga tidak mengambil elaun-elaun keraian untuk aidil fitri atau perayaan-perayaan yang lain. Jimat cermat adalah lebih diutamakan, bila beliau pergi ke tandas untuk mengambil wudhu, maka lampu di biliknya akan dimatikan dahulu untuk menjimatkan elektrik. Begitulah juga amalan-amalan yang lain, bila ada perayaan-perayaan yang lain untuk beliau hadiri, dia mahu dan akan pastikan dibuat dengan paling sederhana.

Rumahnya juga adalah rumah biasa, iaitu rumah orang kampung yang berkembar dengan masjid di Pulau Melaka. Beliau mendiami rumah itu sehinggalah menemui ajalnya iaitu sehinggalah beliau wafat. Rumahnya menjadi sumber inspirasi dan juga tarikan pelancung untuk orang datang melihat kesederhanaan yang beliau amalkan.

Amalan-amalan inilah yang menyebabkan Tuan Guru Nik Aziz menjadi terkenal, iaitu bukan kerana sijil, bukan kerana pidato, bukan kerana kehebatannya untuk berhujah. Itu mungkin ada kepada sesiapa yang lain, tetapi amalan yang murni, yang mengamalkan apa yang disyarahkan dan apa yang diajarkan ada pada beliau. Itulah keistimewaan yang ada kepada Tuan Guru Nik Aziz sehingga dia dihormati oleh kawan dan lawan.

Tuan Guru Nik Aziz telah menjadi “Guidance” kepada seluruh rakyat Malaysia termasuk merekayang bukan beragama Islam, hatta mendiang Karpal Singh, bila saya bertanya tentang hal Tuan Guru Nik Aziz kepadanya, secara peribadi beliau berkata kepada saya bahawa Tuan Guru Nik Aziz adalah “Tuhan punya orang”.

Mungkin beliau berbeza pandangan dalam beberapa hal syariat dengan Tuan Guru Nik Aziz, tetapi penghormatan beliau di atas kewibawaan dan kehebatan akhlak Tuan Guru Nik Aziz diakui oleh beliau, begitu juga lain-lain pimpinan.

Inilah Tuan Guru Nik Aziz telah meninggalkan satu khazanah yang begitu bernilai kepada mereka yang berkuasa, dan mereka yang ingin mendapat kuasa, supaya kuasa itu digunakan untuk berbakti kepada ummah, kepada rakyat, kepada negara dan juga kepada sekalian makhluk.

Hidupnya bukan mengejar kuasa untuk mendapat kedudukan dunia, harta benda dan yang selalu diperingatkan oleh Al-Quran dan dari ayat yang boleh dipetik dari kitab suci kita (Al-Quran) iaitu:

A015

Sesungguhnya harta benda kamu dan anak-anak kamu itu hanyalah menjadi ujian, dan di sisi Allah jualah pahala yang besar.

(At-Taghaabun 64:15)

Inilah yang selalu diperingatkan, iaitu yang bermaksud sesungguhnya bahawa anak-pinak dan harta benda itu sebagai satu perhiasan di duniayang selalunya kita amat tertarik dengan godaan itu….

Inilah satu pengajaran yang paling hebat yang telah ditunjukkan oleh Tuan Guru Nik Aziz sebagai “Al-Qaed” dan juga “Murabbi”, iaitu sebagai seorang pemimpin dan juga seorang pendidik.

Membedah Demokrasi ( 8 Feb. 2015)

Selepas Perang Dunia ke 2, kita melihat pencerobohan terhadap negara-negara lain oleh kuasa-kuasa besar berterusan. Amerika cuba bertapak di Vietnam, di atas niat mereka ataupun tujuan mereka adalah untuk menghalang kemaraan komunis yang telah menguasai Vietnam Utara, supaya tidak terus menguasai Vietnam Selatan, dan juga negara-negara Asia Tenggara yang lain.

Teori Domino cuba disekat, dan kemaraan komunis cukup setakat sampai di Vietnam, dan tidak ada pilihan lain bila negara Vietnam dijajah, rakyatnya bangun berperang melawan penjajahan Amerika sehinggalah pada tahun 1975, tentera Vietnam mencapai kemenangan dan akhirnya tentera Amerika berundur daripada Vietnam Selatan.

Kemudian Russia pula masuk ke Afganistan untuk mempertahankan kerajaan yang pro-komunis di Kabul, pada tahun 1978, dan mereka menguasai seluruh Afganistan dalam masa yang singkat. Rakyat Afganistan bersatu di bawah berbagai pertubuhan dan menggelarkan diri mereka Mujaheeden, mendapat bantuan daripada negara-negara Arab, negara-negara orang Islam yang lain, negara Amerika dan juga negara Pakistan. Di sudut persenjataan, akhirnya Mujaheeden berjaya mengalahkan Russia, dan Russia akhirnya berundur daripada Afganistan.

Kemudian kita lihat, untuk mengubah satu-satu pemerintahan tempatan dengan mengangkat senjata, ianya menjadi tidak popular kepada rakyat dan golongan massa. Taliban yang tidak berpuashati dengan kerajaan Mujaheeden di Afganistan, telah mengangkat senjata untuk memerangi kerajaan Mujaheeden. Maka berlakulah pertembungan sesama Islam dan sesama bangsa, diadu domba oleh berbagai pihak sehingga Afganistan menjadi purak peranda dan hancur.

Walaupun demokrasi diperkenalkan di sana, Hameed Karzai dan rakan-rakannya diundi oleh rakyat dan membentuk kerajaan, tetapi pertelingkahan dan pertelagahan terus berlaku, pengeboman di sana-sini, operasi menentang tentera Afganistan dan tentera Amerika dan tentera barat yang masih berada di Afganistan berterusan. Nyawa rakyat awam terancam, pembangunan tertinggal jauh ke belakang, kerosakan infra-struktur begitu dahsyat sekali, sehingga Afganistan berada di antara negara yang termiskin di dunia ini.

Kemunculan gerakan Islam menghadapi pemerintahan tempatan melalui proses demokrasi ataupun dipanggil secara perkataan yang popular “Muwajjahah Silmiyyah” yang berlaku terutamanya di Turki, yang dibawa oleh Parti Mili Salamat, diikuti oleh Refah, dan sekarang AK Parti. Walaupun nama parti berubah, kepimpinannya berubah, tetapi gerakan ini, dan “Islamic movement” ini tetap memilih cara “Muwajjahah Silmiyyah” atau cara demokrasi. Iaitu satu pendekatan yang dibuat oleh mereka dapat memenangi hati rakyat di sudut kebajikan, kebudayaan, melawan rasuah dan penindasan, mula mendapat sambutan daripada rakyat dan secara undi Parti Mili Salamat menguasai banyak kerusi parlimen sehingga membawa kepada Najmudin Ebrakan ke kabinet.

Kemudian Parti Keadilan (AK Parti) serpihan daripada Parti Refah memainkan peranan terutamamenunjukkan kebolehan dan kebajikan dan dari sudut “Good Governance” semasa Taib Erdoganmenjadi “Mayor” ataupun Datuk Bandar Istanbul telah menarik perhatian rakyat Turki, dan pada masa yang sama budaya Islam mula diserapkan dengan berbagai cara untuk menghadapi kekangan pandangan dan kehidupan sekular rakyat Turki.

Kita lihat AK Parti semakin diterima, sehingga sekarang Presiden dan Perdana Menterinya adalah daripada parti yang dilihat sebagai parti yang hendak memperjuangkan kembalinya kegemilangan dan kekuatan Islam.

Sekarang ini, ataupun mulai tahun hadapan, tulisan Othmani akan dihidupkan semula di Turki, iaitu kita di sini dipanggil sebagai tulisan jawi, dan gambar Sultan Muhammad Al-Fateh mula dinaikkan untuk menggantikan gambar-gambar Mustapa Kamal Attartuk.

Mungkin kita lihat cara mereka agak bergerak perlahan dan tidak sesuai dengan kita. Tetapi kita boleh mengambil iktibar daripada apa yang diusahakan di Turki. Dasar-dasar luar mereka boleh dipertikaikan tetapi dasar-dasar dalam negeri mereka, kita nampak ianya membawa kejayaan demi kejayaan setakat ini.

Mesir, ialah sebuah negara yang dikuasai tentera semenjak tergulingnya Raja Farouk, daripada General Najib sampailah kepada Jamal Abdul Nasir, diikuti oleh Anuar Shadat dan Husni Mubarak. Pemerintahan yang berasal daripada “Kudita”, iaitu rampasan kuasa daripada kerajaan beraja yang penuh dengan ketidak adilan, kemewahan dan pembaziran, digantikan dengan pemerintahan diktator, yang kuasanya lebih kurang sama dengan kehidupan Raja Farouk sebelum itu.

Sebarang bentuk penentangan ataupun “opposisi” akan dilanyak dengan begitu dahsyat, yang menjadi mangsa terutamanya daripada gerakan Ikhwan Muslimin dan parti-parti berhaluan kiri yang memenuhi penjara-penjara di Mesir, tanpa melalui perbicaraan. Ataupun kalau ada pun perbicaraan adalah melalui mahkamah tentera yang amat diragui tentang sistem keadilannya menurut piawaian antarabangsa.

Bila berlaku “Arab Spring”, badan-badan NGO keluar ke jalan raya menuntut pemerintahan yang adil dan demokrasi, serta wujud kerajaan yang “Good Governance” sehinggalah tumbangnya Rejim Husni Mubarak.

Ikhwan Muslimin yang diharamkan begitu lama, muncul bersama badan-badan NGO yang lain, berada di Tahrir Square dan sama-sama menuntut Husni Mubarak dan kerajaannya berhenti dan dijatuhkan oleh rakyat.

Berlaku perbezaan pandangan di kalangan pemimpin-pemimpin Ikhwan Muslimin, ada di antara mereka yang menyatakan belum sesuai dan sampai masanya Ikhwan Muslimin menyertai pilihanraya, mereka perlu bergerak secara bebas untuk menguasai rakyat terlebih dahulu. Cukup hanya dengan Ikhwan Muslimin menghantar proksi mereka samada di peringkat parlimen atau untuk calon Presiden.

Semangat yang ada kepada anak-anak muda Ikhwan Muslimin, mereka mengatakan peluang terbuka untuk bertanding di dalam pilihan raya dan merebut kuasa, iaitu mengambil alih kuasa diMesir, ternyata tindakan mereka itu berjaya. Iaitu pada pilihan raya parlimen mereka kuasai hampir 40% kerusi parlimen dan pilihan raya Presiden pula, Dr Muhammad Morsi menang dengan undi popular 52% dari pertandingan 3 penjuru.

Masalahnya di sini yang berlaku ialah desakan supaya pindaan perlembagaan negara dibuat segera kearah perlaksanaan syari’at, maka berlakulah beberapa pindaan yang rakyat atau media massa masih dikuasai oleh pihak sekular dan golongan liberal yang didokong oleh barat. Dalam keadaan yang demikian, pemerintah terus ditekan di sudut media massa dan berlaku pembunuhan dan juga serangan terhadap balai-balai polis yang dikaitkan dengan pemerintah dariIkhwan Muslimin. Betul atau tidak tuduhan itu, ianya digembar-gemburkan sedemikian rupa.

Dengan pindaan perlembagaan yang hendak disegerakan perlaksanaannya dan ubah undang-undang tubuh Mesir itu menimbulkan kegelisahan badan-badan NGO. Mereka mula meninggalkan pemerintah yang dipimpin oleh pemerintahan Ikhwan Muslimin, satu demi satu sehinggalah Ikhwan Muslimin hanya bersama bersama dengan beberapa parti termasuklah Parti An-Nur, yang mana parti ini masih diragukan tentang kesetiaan mereka, terutama kepada pemerintah di negara lain.

Bila Arab Saudi mengisyhtiharkan, Ikhwan Muslimin adalah pertubuhan haram dan pengganas (terrorist) maka Part An-Nur juga menyisihkan diri daripada Ikhwan Muslimin, di saat tinggal keseorangan itulah tentera mengambil alih dan mengharamkan terus Ikhwan Muslimin dan pengisytiharan Ikhwan Muslimin sebagai “terrorist” di sokong oleh beberapa buah Negara Arab Teluk.

Pemimpin Ikhwan ditangkap dan disumbat ke dalam penjara, dibicarakan secara kilat dan cepat, dihukum mati atau dipenjara seumur hidup.

Apa yang berlaku di Turki, di Tunisia, di Mesir, saya betul-betul mengharapkan agar ahli-ahli PAS mengambil iktibar supaya kita terus menjaga aqidah, menjaga perjuangan, menjaga dasar, tetapi dalam tindakan kita, mesti memelihara jamaah kita, memelihara PAS dan juga memelihara pandangan awam terhadap kita.

Rakan-rakan Pakatan Rakyat mesti kita jaga, begitu juga badan-badan NGO yang menyokong kita, mesti kita tambahkan lagi, bukannya mengurangkan sokongan mereka terhadap kita. Imej Islam diletakkan begitu buruk oleh media antarabangsa, seperti apa yang berlaku seperti di Perancis iaitu serangan terhadap mereka yang menghina Nabi S.A.W melalui kartun. Apa yang berlaku di Nigeria dan ISIS (Islamic State Iraq, Syria and Lebanon) digambarkan soal keganasanmereka dan pada pandangan awam imej Islam berada dalam keadaan yang begitu parah.

Kita jangan menambahkan parah itu, kita mesti bertahan dan mencari jalan penyesuaian supaya aqidah kita terpelihara, jamaah dan parti kita selamat, dan ianya lebih selamat apabila kita berjaya menguasai pemerintahan negeri dan persekutuan bersama dengan rakan-rakan Pakatan Rakyat kita.

Pengajaran yang berlaku di Mesir, di Tunisia, di Algeria, sepatutnya menjadi iktibar kepada kita, bertahalluf kepada berbagai pihak tanpa merosakkan aqidah, perlu…bahkan saya meletakkan wajib diteruskan, demi untuk memelihara imej dan maruah Islam dan perjuangannya, dan kita yakin penuh, pemeliharaan yang dibuat ini akan menjelmakan sifat dan tamadun Islam itu pada masa yang akan datang.

Pandangan-pandangan di kalangan ulamak-ulamak Muktabar seperti Dr Yusuf Qardawi, pandangan intelektual Dr Tariq Ramadhan, pandangan Allahyarham Dr Qalim Sidiqi, pandangan orang seperti Syed Qutub dan Imam Hassan Al-Banna, pandangan Imam Khomeini, pandangan Hassan Nasrullah, semua pandangan mereka mesti kita kaji dan ambil iktibar supaya kita berada di jalan yang betul dan selamat.

Dan kita mencari jalan tolak ansur semaksima yang mungkin untuk memelihara jemaah, wadah dan matlamat perjuangan.

63 tahun PAS, istiqamah perkuatkan parti – Presiden

TG4

KUALA KANGSAR: ‎Presiden PAS, Datuk Seri Tuan Guru Abdul Hadi Awang menegaskan semua pemimpin dan ahli parti wajib beristiqamah dalam memperkuatkan parti.

Berucap merasmikan Sambutan Ulang Tahun PAS ke-63 beliau berkata‎ dalam usia 63 tahun, setiap ahli perlu kesepakatan dalam membentuk parti.

“Walaupun ramai yang telah meninggalkan kita termasuk mereka yang berjawatan tetapi semakin ramai yang menyertai kita.

“Kita wajib beristiqamah dalam membawa parti kita yang telah berusia 63 tahun ini agar lebih teguh,” ucap beliau.

Ahli Parlimen Marang itu turut berkata, PAS ditubuhkan dengan tujuan membawa politik mengikut ajaran Islam.

“Kita memilih jalan damai untuk perjuangan sebab itu demokrasi menjadi keutamaan kita.

“Namun dalam masa kita menebarkan perjuangan yang betul, muncul kumpulan yang rakus menentang Islam.

“Jadi untuk mendirikan negara Islam dan menentang kerakusan tersebut kita perlu mempunyai asas yang teguh dan kuat,” ujar beliau.

Mengulas tema sambutan ‘Istiqamah Menggalas Perjuangan’ beliau menasihatkan setiap ahli agar perlu bersabar kerana kemenangan belum diperolehi sepenuhnya.

Katanya, walaupun belum mencapai kejayaan tetapi perjuangan Islam akan tetap menemui kemenangan.

Beliau turut melancarkan kad keahlian PAS yang baru dengan wajah baru yang mempunyai gambar ahli.‎

Sebelum itu, beliau tiba di tapak program kira-kira jam 9 pagi turut memeriksa‎ perbarisan Jabatan Amal Malaysia, Pemuda dan Briged Muslimat.

HARAKAHDAILY 30/11/2014

-Oleh : MUHAMMAD FAIZAL

TG3TG1TG2TG6

 

 

 

 

Mat Sabu: Waspada isu kaum Umno

Timbalan presiden PAS Mohamad Sabu memberi amaran kepada anggota parti agar tidak terperangkap dengan isu perkauman yang dibangkitkan dalam Perhimpunan Agung Umno yang sedang berlangsung.Laporan Harakahdaily menyebut, Mohamad berkata isu berkenaan hanya dibangkitkan untuk dijadikan senjata oleh Umno bagi “menakutkan orang Melayu dan kaum lain.”

“Mereka (BN) akan menggunakan apa sahaja peluang yang ada untuk menyebarkan isu perkauman ini dan kita dari PAS perlu peka agar tidak terperangkap dalam permainan mereka,” katanya.

Beliau menekankan dalam ucapannya di Sambutan Majlis Ulang Tahun ke 63 PAS, peringkat negeri Perak di Kuala Kangsar.

PAS akan terus perkasa Majlis Presiden Pakatan Rakyat

 63DKUALA KANGSAR: PAS akan terus memperkasakan Majlis Presiden Pakatan Rakyat bagi meningkatkan persefahaman dan kebersamaan dalam parti.

Timbalan Presiden PAS‎, Mohamad Sabu berkata, perbezaan pendapat merupakan perkara biasa di dalam Pakatan Rakyat.

“Perbezaan pendapat itu perkara biasa, semua pihak mempunyai pendapatnya sendiri tetapi itu bukan masalah utama, malah menguatkan kita.

“PAS akan terus memperkasakan majlis presiden bagi menjadikan Pakatan Rakyat terus kuat dan mantap serta diterima masyarakat umum,” ucap beliau ketika merasmikan Sambutan Ulang Tahun PAS ke-63 Peringkat Negeri Perak di sini, hari ini.

Kata beliau lagi, PAS perlu bersedia dengan pelbagai isu yang ditimbulkan Barisan Nasional (BN) terutama perkauman.

“Isu perkauman merupakan senjata utama Umno bagi menakutan orang Melayu dan kaum lain.

“Mereka (BN) akan menggunakan apa sahaja peluang yang ada untuk menyebarkan isu perkauman ini dan kita dari PAS perlu peka agar tidak terperangkap dalam permainan mereka,” kata beliau.

Pesuruhjaya PAS Pulau Pinang itu menegaskan PAS akan terus menentang kempen perkauman yang ditimbulkan BN dan membawa sebuah politik baru untuk semua lapisan kaum.

Beliau berharap himpunan sambutan 63 tahun PAS itu akan dapat dimanfaat sepenuhnya bagi menghadapi pilihan raya umum akan datang. –

HARAKAHDAILY 29/11/2014

(oleh MUHAMMAD FAIZAL)

63E

 

Mohamad diiringi Pesuruhjaya PAS Perak, Razman Zakaria melawat gerai pameran (atas) dan menyaksikan kanak-kanak menyertai pertandingan mewarna.

 

ps6

Membedah Demokrasi (23 Okt 2014)

Secara umumnya selepas negara-negara arab mencapai kemerdekaan daripada perjuangan rakyat atau anugerah penjajah, pemerintahan beralih daripada penjajah Perancis, Inggeris, Itali dan sebahagian penjajah-penjajah yang lain kepada pemerintahan diktator.

Semenjak daripada tahun 1940an, 1950an dan sampailah sekarang ini, samada pemerintahan presiden, pemerintahan beraja atau sultan, hampir kesemua negara timur tengah berada di bawah pemerintahan diktator.

Ianya berlaku samada di bawah pemerintahan Shah Iran di negara Iran, pemerintahan keluarga Saud di bumi Hijaz, pemerintahan raja-raja di Kuwait, Qatar, Bahrain, Oman ataupun pemerintahan yang berbentuk republik seperti Ba’as yang memerintah di Iraq, Syria dan pemerintahan-pemerintahan di Algeria, Tunisia dan Mesir.

Hampir kesemua negara timur tengah tidak mempraktiskan demokrasi yang memilih kuasa, mempertahankan kuasa mereka dengan menggunakan seluruh kekuatan polis dan tentera untuk berlawan dengan rakyat sendiri dan mempertahankan kuasa mereka.

3 tahun yang lalu telah berlaku kebangkitan rakyat dengan secara tiba-tiba yang bermula di Tunisia, kemudian kebangkitan rakyat itu telah menyebabkan Zainul Abidin Ali dan kabinetnya tumbang dan Presiden Tunisia sendiri melarikan diri untuk menyerahkan kuasa kepada rakyat, mengelak pertumpahan darah yang berterusan.

“Arab Spring” atau kebangkitan di musim bunga itu merebak ke Mesir, yang telah menyebabkan kerajaan Husni Mubarak yang begitu lama berkuasa terpaksa menyerah kalah dan memberi kuasa kepada rakyat. Kebangkitan itu juga berlaku di Syria dan negara-negara Arab yang lain.

Apabila berlaku demontasi-demontrasi kecil dan besar di Syria, ada pihak yang menggunakan senjata untuk bertindak melawan regim. Regim Syria itu juga menggunakan senjata untuk berlawan dengan puak-puak yang membuat tunjuk perasaan.

Bukan kita hendak membincangkan siapa yang menggunakan dahulu, tetapi penggunaan senjata berlaku dengan begitu cepat dan pantas di Syria. Negara-negara Arab pada tahun 1981 mula mengiktiraf negara Israel. Di antara negara yang masih tidak mengiktiraf Israel ialah Syria, Lebanon dan negara-negara Arab yang lain, terutama Mesir dan Jordan mengiktiraf Israel. Negara-negara luar Arab yang masih tidak mengiktiraf Israel ialah Iran, Pakistan, Malaysia, Indonesia dan negara-negara bukan Arab dan bukan Islam yang tidak mengiktiraf Israel ialah di antara negara-negara di Amerika Latin.

Syria, regimnya tidaklah baik di sudut rekod dan hak asasi kemanusiaan yang diukur oleh badan antarabangsa. Bila berlaku sebahagian dan beberapa golongan rakyat yang mengangkat senjata, secepat kilat negara-negara Arab yang lain dan ini juga termasuk Turki telah membantu puak pemberontak, dan disokong oleh Amerika, Britain dan Perancis.

Berbillion dollar telah dicurahkan oleh negara-negara Arab Teluk, terutama Arab Saudi, Qatar, UAE dan lain-lainnya membantu puak pemberontak di Syria untuk mengangkat senjata melawan regim Bashar Al Asad. Semua mereka ini termasuk Perdana Menteri Turki pada waktu itu, mahu Bashar Al Asad berundur dan wajib diundurkan.

Dick Channy, iaitu calon Presiden Amerika telah pergi ke wilayah Syria yang ditawan melalui Turki membuat ucapan di situ dengan mengatakan bahawa puak pemberontak perlu dilengkapkan dengan senjata yang lebih moden. Hillary Clinton pula mengatakan Bashar Al Asad sedang membilang hari “….the day is numbered…” untuk jatuh.

Di atas kebangkitan puak bersenjata di Syria dan pada masa yang sama sukarelawan berpusu-pusu datang untuk berperang untuk menjatuhkan Bashar Al Asad. Arab Spring yang berlaku di Tunisia dan di Mesir dengan tangan kosong telah bertukar menjadi pertempuran berdarah, di antara puak pemberontak dengan regim Syria.

Golongan yang menentang ini, iaitu golongan “mu’arrathoh” iaitu golongan yang menentang ini telah berpecah dan terbahagi kepada beberapa kumpulan, di antaranya bekas-bekas tentera yang berkhidmat di dalam regim Basahar Al Asad.

Gerakan Islam, Ikhwan ataupun bukan Ikhwan juga mereka mahukan regim Al Asad ini ditumbangkan. Golongan yang dipanggil sekular yang berpusat di negara barat dan Turki juga berganding bahu untuk menjatuhkan regim Al Asad ini.

Muncul kumpulan yang radikal samada Alqaeda dan Annusra, telah menguasai beberapa kawasan di Syria dan melakukan kekejaman kepada penduduk dan bertempur dengan puak penentang yang lain. Maka Annusra datang untuk membebaskan bumi Syria telah berdepan pula dengan puak pembangkang dan pemberontak yang lain, dan Alqaeda pula di pihak yang lain.

Tiba-tiba dunia telah dikejutkan dengan satu kumpulan yang menggelarkan diri mereka ISIL iaitu Islamic State Iraq, Syria dan Lebanon menguasai Mosul di Iraq. Secepat kilat mereka menguasai bandar-bandar yang lain untuk menubuhkan negara dan menegakkan sistem Khilafah.

ISIL ini pula bertempur dengan tentera Iraq dan bertempur juga dengan puak Free Syrian Army dan pada masa yang sama mereka juga berlawan dengan pasukan Kurdi. Manakala pasukan Kurdi pula berlainan sifat mereka. Jikalau di sebelah Iraq, Turki agak bersifat lembut, kerana Kurdi di Iraq tidak mengganggu hal dalam Turki. Akan tetapi Kurdi di Kobani dianggap pengkalan PKK yang memberontak di Turki. Di mana Turki sendiri menganggap PKK di bawah pimpinan Abdullah Aklan sebagai terroris dan pengganas. Turki agak berlembut dengan ISIL dalam menghadapi Kurdi, yang dijangka jikalau Kurdi di Kobani mendapat senjata yang canggih dan hebat, ianya juga dapat dan boleh mengancam Turki.

Bila ISIL muncul dan menguasai beberapa bahagian di Syria dan Iraq, Amerika dan sekutu baratnya sudah merasa bimbang dan ataupun pelan perancangan mereka selama ini telah tidak mengikut acuan, lalu Amerika pula hendak menyerang dan memusnahkan ISIL.

Negara-negara Arab, khasnya negara Teluk selama ini yang membekalkan senjata dan wang kepada puak pemberontak, tiba-tiba berubah menjadi penyokong kepada Amerika untuk memusnahkan ISIL, contohnya Saudi, Qatar, UAE, Kuwait berjanji untuk bersama dengan Amerika untuk menyerang ISIL.

Kita lihat apa yang berlaku di sini, yang mana satukah pasukan yang betul-betul berjuang untuk mendaulatkan Islam ataupun kemanusiaan ataupun perjuangan keadilan sudah menjadi keliru.

Turki sikapnya berlainan terhadap ISIL, sikapnya terhadap pasukan Kurdi yang dianggap menjadi terroris bagi negaranya. Iraq pula memerangi ISIL dan juga puak pemberontak yang lain, dan Iran pula bersama dengan Syria dalam mempertahankan pemerintahan regim Bashar Al Asad, begitu juga Hizbullah di Lubnan.

Kemudiannya pasukan-pasukan yang meletakkan diri mereka dalam perjuangan Islam telah bertelagah di antara satu sama yang lain, Annusra dengan Alqaeda, Alqaeda dengan ISIL, ISIL dengan semua regim-regim ataupun yang lain. Kekeliruan ini amat dahsyat, telah menimpa negara Arab khasnya orang-orang Islam di sana.

Oleh itu, saya menyeru dalam suasana begini janganlah ada di kalangan umat Islam kita campur tangan dalam hal kekeliruan yang berlaku, amat sangat, yang sudah kita tidak tahu yang mana satu musuh dan yang mana satu kawan. Yang mana satu puak pemberontak di Syria, yang kerajaan Turki, Britain mengatakan mesti tukar regim ataupun menjatuhkan Bashar Al Asad, yang mana satu pula yang berjuang iaitu yang hendak menegakkan negara Islam iaitu dengan cara ISIL yang hendak mengambil satu wilayah demi wilayah dan mengisyhtiharkan khilafah, yang mana satu pula pendirian gerakan Islam yang rasmi untuk disokong.

Bahkan kita lihat kekeliruan yang ada, oleh itu saya berharap pencinta damai, pencinta keamanan dan pencinta keadilan dalam suasana begini kita hendaklah melihat supaya jangan terlibat, jikalau hendak terlibat pun tidak lebih daripada bantuan kebajikan kepada mangsa pertelagahan, adu kuasa di antara puak-puak, atau di antara negara, ataupun antara kuasa-kuasa besar yang mengadu domba penduduk serta pertubuhan di negara timur tengah itu.

Hanya boleh kita terlibat dari sudut bantuan kebajikan kepada mereka yang teraniaya seperti kepada pelarian-pelarian mereka, berbeza dengan perjuangan palestin, yang mana mereka terdiri daripada puak samada Jihad Islam, Hamas, pasukan Al Qasam dan pasukan lain yang berbagai jenis samada mereka yang berfahaman kiri atau fahaman kanan, atau kristian.

Berbagai pertubuhan di Palestin dan di luar Palestin, iaitu mereka menghadapi musuh iaitu zionis israel yang datang merampas tanah air mereka dan tanah air ibu bapa mereka, maka mereka bersatu untuk melawan dan mengembalikan mereka dan keluarga mereka ke tanah air mereka sendiri , yang ibu bapa mereka telah ratusan tahun, ribuan tahun berada di sana.

Oleh itu perjuangan Palestin yang jelas untuk kembalikan tanah air mereka dan bagi gerakan Islam ini kembali ke tanah air bagi mendaulatkan pemerintahan Islam itu, serta untuk memberikan keamanan kepada semua penduduk iaitu yang terdiri dari Kristian, Yahudi dan juga penduduk Arab Islam, Derus dan juga lain-lainnya yang pernah berada di dalam keadaan aman dan tenteram begitu lama di Palestin itu.

Perjuangan di Palestin amatlah jelas kepada kita, tetapi apa yang berlaku di Iraq dan di Syria termasuklah Lubnan dan lain-lain adalah suatu perkara yang tidak jelas dan penuh dengan kekeliruan. Dalam suasana ini adalah paling tidak bijak kita pergi untuk berperang, sedangkan arah tujunya tidak tahu untuk kemana dan kekeliruan yang melanda ini mungkin akan berterusan beberapa lama, dan jalan penyelesaiannya adalah tidak lain hanyalah di meja persidangan dan juga di meja rundingan yang “temuel” seperti ini pernah berlaku di negara Eropah.

Begitu lama sehingga selepas perang dunia yang kedua, mereka berjaya duduk di meja dan berbincang, dan akhirnya lahirlah Eropah yang ada seperti sekarang.

Oleh itu dalam keadaan “temuel” persengkataan yang berlaku di Timur Tengah, khasnya di Syria dan Iraq sekarang, jikalau sekiranya kita mahu campur tangan hanyalah di sudut kemanusiaan untuk membantu pelarian dan sebagainya, bukan untuk terlibat dalam mengangkat senjata kerana arah tuju perjuangan setiap puak yang bertelagah itu ada berbelas kumpulan yang bertelagah di antara satu sama yang lain, dan di antara mereka semua mengisyhtiharkan perjuangan mereka benar dan perjuangan mereka adalah perjuangan yang berteraskan Islam.

Tetapi kita tidak dapat kepastian daripada mana-mana persidangan khas yang mengisyhtiharkan mana-mana kumpulan yang berjuang di sana melainkan apa yang berlaku setiap hari adalah pembunuhan di antara umat Arab, umat Islam, Kristian dan juga Yazidi, serta kumpulan-kumpulan berbagai pihak yang terbunuh hasil daripada adu kuasa yang berlaku di sana.

Begitulah harapan saya yang memerhati secara jauh dan dekat tentang apa yang berlaku di Timur Tengah, khasnya di Syria dan Iraq sekarang.

Membedah Demokrasi (12 Sept 2014)

Rumpun Melayu atau Nusantara Melayu, perkembangan politik dan siasahnya adalah kait-mengait. Belanda telah datang ke sebelah Asia Timur ini adalah di antaranya untuk menguasai Indonesia, dan British pula datang ke sini untuk menguasai Semenanjung Tanah Melayu sekaligus dengan Singapura, dan Sepanyol pula datang untuk menguasai Filiphina.

Penentangan terhadap penjajah ini berterusan semenjak daripada datangnya Portugis ke Melaka iaitu 1500 tahun yang lalu. Ianya ditentang oleh pasukan tentera laut daripada Aceh dan penentangan daripada rakyat Indonesia termasuklah daripada Sulawesi iaitu kumpulan Bugis yang terus menentang penjajah dari masa ke semasa.

Tidak kurang juga di Tanah Melayu ini, munculnya pelbagai jenis perjuangan untuk menentang penaklukan British terhadap Tanah Melayu. Iaitu daripada Datuk Maharajalela pergi kepada Dol Said, Mat Kilau, Datuk Bahaman, Ahmad Boestamam, Abu Bakar Baqir, Shamsiah Faqeh, Rosli Dobi dan banyak lagi yang kalau hendak kita senaraikan para pejuang yang melawan penjajah, terutama penjajah British, dan juga penjajah sebelum itu iaitu Portugis dan juga Belanda.

Lebih hangat dan hebat pertarungan dalam bentuk persenjataan adalah di Kepulauan Indonesia. Iaitu penentangan mereka terhadap penaklukan Belanda begitu ketara sekali, sehinggalah Indonesia mencapai kemerdekaan sepenuhnya pada tahun 1945, dan Malaya pada waktu itu cuba melalui gerakan kebangkitan rakyat mengisytiharkan kemerdekaan pasa tahun 1947 dengan bendera Merah/Putih (Sang Saka) dan juga bersama Perlembagaan Rakyat, tetapi ianya digagalkan oleh penjajah British, dengan bertindak keras mengharamkan semua parti-parti politik, gerakan buruh, gerakan-gerakan NGO dan yang dibiarkan terus hidup hanyalah UMNO.

Sehinggalah perjuangan rakyat ini berterusan pada tahun 1957 iaitu pada 31 Ogos, British telah memindahkan kuasa pentadbiran kepada UMNO dan Perikatan.

Kemudian pergolakan politik di kedua negara setelah merdeka ini, di mana kedua-duanya mengamalkan cara demokrasi, walau bagaimanapun di Indonesia lebih ke arah yang disebut “Demokrasi Terpimpin”, dan di Malaysia ialah “Demokrasi Ala-British”.

Pergolakan di Indonesia, demokrasinya jahanam bila berlaku tindakan yang keras kepada golongan komunis (PKI) yang dilancarkan oleh pihak tentera pimpinan Suharto dan berlaku pembunuhan antara pemerintah dan rakyat, dan di antara rakyat dengan rakyat dalam ribuan yang terkorban, iaitu Peristiwa Gestapo yang menyebabkan selepas itu demokrasi di Indonesia dibendung. Di mana pilihan raya tetap ada, tetapi pihak militar menguasai politik hampir sepenuhnya.

Di bumi Malaya (Persekutuan Tanah Melayu) juga berlaku demikian, iaitu setelah berlaku peristiwa 13 Mei, di mana kebebasan politik, kebebasan bersuara disekat, berbagai akta telah diperkenalkan termasuklah Akta Hasutan, Akta ISA, sekatan terhadap kebebasan bersuara, Akta Cetak dan sebagainya diperkenalkan selepas peristiwa 13 Mei, di mana negara demokrasi bebas sudah menjadi “Demokrasi Terpimpin”.

Maka parti pemerintah menguasai dan juga membolot segala-galanya terutama sekali dalam menguasai minda rakyat, tanpa parti yang tidak memerintah diberi peluang untuk menguasai dan menyemarakkan kebebasan kepada rakyat.

Berlaku reformasi di Indonesia, di mana para pelajar dan kesatuan sekerja bangun untuk menuntut kebebasan sehingga runtuhnya rejim militar Suharto dan demokrasi yang agak bebas diperkenalkan semula di bawah pemerintahan baru, iaitu Dr Habibi. Yang mana Dr Habibi ini mempunyai pengalaman dan hidupnya lama tinggal di Jerman. Beliau membawa kebebasan politik, bersuara, berhimpun dan sebagainya di Indonesia, dan ianya diterima oleh rakyat, dan Dr Habibi juga sanggup melepaskan Timor Timur melalui Reforandum Rakyat Timor Timur.

Reformasi ini telah membawa satu era baru di Indonesia yang disambung kemudiannya oleh Megawati, disambung oleh Gusdur, kemudian disambung oleh Bambang Susilo (SBY). Di Indonesia Presiden saling bertukar, dan reformasi berjalan terus. Reformasi juga berlaku di Malaysia pada tahun 1998, iaitu berlaku kemudian daripada reformasi di Indonesia.

Apa yang hendak saya sebutkan di sini, selalunya selepas berlakunya peristiwa besar di Indonesia, ianya akan berjangkit ke Malaysia. Jikalau dulu ke Semenanjung Tanah Melayu sahaja, tetapi sekarang ke Malaysia.

Berlaku reformasi rakyat, iaitu rakyat bangun menuntut kebebasan bersuara, kebebasan media, kebebasan perundangan, walaupun di sudut kejayaan gerakan rakyat di Malaysia agak kurang berjaya, jika dibandingkan dengan kejayaan kebangkitan rakyat yang bangun menuntut kebebasan di Indonesia.

Berlaku lagi sekali “reform” di Indonesia, di mana rakyat sekarang ini memilih pemimpin berdasarkan kepada “performance”, berdasarkan kebolehan, berdasarkan rekod, bukan lagi dasar retorik parti politik atau pun dari kekuatan parti semata-mata.

Contohnya yang paling nyata ialah Jokovic, iaitu seorang yang tidak berparti, tetapi membuat satu persembahan yang begitu baik semasa menjadi Gabenor Solo, Berjaya menyelesaikan masalah rakyat, soal sampah, soal perjalanan dan “transport”, soal banjir, soal pembangunan kecil, menentang rasuah dan penyelewengan. Namanya terjulang begitu cepat, dan kemudian namanya lebih terserlah apabila menjadi Gabenor di Jakarta dengan sikap kerajinannya, keperihatinannya kepada rakyat, menyelesaikan masalah-masalah kecil yang bersangkutan dengan kehidupan seharian rakyat, telah menarik perhatian rakyat di Indonesia.

Sehinggalah parti PDIP Perjuangan mempelawa beliau untuk menyertai PDIP dan sekaligus dicalonkan oleh presiden parti iaitu Megawati Sukarno Putri untuk meletakkan beliau sebagai calon Presiden Republik Indonesia.

Pengumuman ini diperlekehkan oleh orang ramai, terutama daripada parti-parti politik yang “establish”, seperti Parti Golkar, Parti Demokrat pimpinan Presiden Bambang Susilo (SBY), Parti PAN pimpinan Amin Rais, Parti PPP Kaabah, Parti Keadilan Sejahtera (PKS) iaitu parti anak-anak muda, Parti Bulan Bintang dan lain-lain lagi.

Tetapi Parti PDIP berani mencalonkan orang biasa untuk menjadi calon Presiden Indonesia. Cuma yang lambatnya ialah mencari “partner” Timbalan Presiden, dan akhirnya Yusuf Kalla ialah calon yang sesuai untuk mendampingi dan berganding bahu dengan Jokovic dalam PEMILU di Indonesia pada tahun ini, iaitu pada bulan Julai yang lalu.

Kita lihat parti yang besar mendokong Jokovic ialah PDIP Perjuangan dan PKB iaitu parti konservartif yang banyak menguasai pesantren yang dipimpin oleh Gusdur begitu lama. Selain daripada itu parti-parti kecil seperti NASDEM iaitu parti anak-anak muda, sedangkan lawan Jokovic iaitu Prabowo iaitu menantu Suharto yang kaya raya, yang hebat berpidato bergabung pula dengan Hatta daripada Sumatera, juga seorang yang kaya dan seorang usahawan, disokong oleh parti-parti utama seperti Parti Demokrat pimpinan Bambang Susilo (SBY), Parti PKS iaitu Parti Keadilan Sejahtera (Parti Islam), PPP iaitu Parti Kaabah juga merupakan Parti Islam, Parti Bulan Bintang dan juga parti-parti yang lain. Jikalau dilihat daripada gabungan parti-parti yang menyokong Prabowo sudah tentu Jokovic tidak langsung dijangka akan mencapai kemenangan.

Tetapi perkembangan yang berlaku di Indonesia ialah berlainan sama sekali, Jokovic yang disokong oleh badan-badan NGO, orang-orang perseorangan, orang-orang Marhain, belia dan juga pemuda yang tidak berparti yang menggabungkan tenaga mereka yang dipanggil “Kumpulan Sukarelawan” membantu Jokovic untuk menjadi Presiden. Manakala media juga memainkan peranan walaupun kita lihat TV1 (Indonesia) memainkan peranan dan menyokong Prabowo, tetapi TV Metro banyak memberi liputan dan juga memberi sokongan kepada Jokovic.

Di sudut media saya melihatnya agak seimbang, tetapi di sudut ketokohan dan jumlah parti politik yang bersama Prabowo dan juga kedudukan Parti Islam yang bersama Prabowo terutama Parti Islam yang terkenal iaitu PKS dokongan anak-anak muda, Parti Kaabah dan parti Presiden itu sendiri iaitu Parti Demokrat walau ianya nampak biasa tetapi kuat, dan juga Parti Bulan Bintang secara logiknya Jokovic tidak akan menang.

Tetapi keputusan pilihan raya didapati Jokovic mendahului dengan 8 juta undi. Rakyat melihat sekarang ialah di sudut “performance”, walaupun Parti Islam tetapi jika pemimpinnya terlibat dengan rasuah lembu, maka ia tidak akan digemari oleh rakyat. Walaupun Parti Islam tetapi jika pemimpinnya terlibat dalam menipu wang tabung haji di Indonesia, maka rakyat juga tidak akan menggemarinya.

Perkembangan ini juga, saya yakin akan berjangkit ke Malaysia. Pada pilihan raya yang akan datang ini di Malaysia, “trend” ini akan berlaku. Nama Parti Islam tidak akan menjamin untuk menjadi jenama yang akan dipilih oleh rakyat dan orang ramai. Begitulah juga parti pemerintah seperti UMNO, tidak juga akan menjadi jenama yang akan dipilih oleh rakyat. Di mana rakyat sedang bergerak ke arah memilih “performance” kepada orang yang bertanding dan parti itu akan diletakkan pada tempat yang kedua.

Oleh itu Parti Islam hendaklah mengambil iktibar, mengambil satu perhatian kepada perkembangan yang berlaku di Indonesia itu hampir pasti akan melanda Malaysia.

Parti Islam tidak lagi menjadi jaminan untuk dipilih oleh rakyat berdasarkan parti. Tetapi anggotanya hendaklah menunjukkan “performance” sebaik mungkin terutama di sudut “Good Governance”, tidak rasuah, menentang penyelewengan, menentang salah guna kuasa, memperjuangkan hak asasi manusia seperti membantah Akta Hasutan yang sedang pihak pemerintah mengganas ketika ini.

Rakyat juga melihat siapa pemimpin yang bangun menentang penyelewengan dan kerosakan alam sekitar dan sebagainya. Pemimpin mana di kalangan rakyat yang bangkit dan bangun ketika ini untuk menentang akta-akta yang zalim ini.

Ini yang akan dilalui oleh rakyat Malaysia dan selalunya sudah berlaku begitu, iaitu apa yang berlaku di Indonesia 10 tahun atau 5 tahun kemudian ianya akan berjangkit kepada Malaysia.

Oleh itu Parti Islam mesti memposisikan diri mereka menjelang pada pilihan raya yang akan datang, sebab rakyat sudah mula melihat kepada “performance” bukan slogan sesebuah parti sahaja.

Membedah Demokrasi (28 Ogos 2014)

Politik kerjasama dengan berbagai ideologi, bangsa, kaum dan NGO di Malaya dan di Malaysia bukanlah satu perkara baru, berbagai pertubuhan politik dan NGO pernah bergabung pada tahun 1947, di antaranya ialah parti-parti seperti Pertubuhan Kebangsaan Melayu Malaya (PKMM), badan-badan agama, pertubuhan-pertubuhan Cina, India bergabung untuk menuntut merdeka, dan Perlembagaan Rakyat telah dikemukakan.

Mereka bersatu sehingga dapat membuat tindakan mogok di seluruh negara untuk menghadapi penindasan dan pemerintahan British.

British yang menjajah Malaya pada waktu itu merasa amat tergugat, lalu selepas itu diisytiharkan darurat, maka pertubuhan-pertubuhan seperti Pertubuhan Kebangsaan Melayu Malaya (PKMM), Angkatan Wanita Sedar (AWAS), Angkatan Pemuda Insaf (API) dan lain-lain lagi telah diharamkan, kecuali yang diizinkan untuk terus beroperasi ialah UMNO.

Parti Hizbul Muslimin yang telah ditubuhkan di Gunung Semanggol juga diharamkan oleh pihak British. Pemimpin-pemimpin PKMM, AWAS, API dan Hizbul Muslimin kebanyakannya merengkuk di dalam penjara.

Perkara yang hendak saya tekankan di sini, ialah bersatunya, muafakat, “tahalluf siasi” telah menyebabkan pemerintah merasa tergugat pada waktu itu. Ianya berlaku sehinggalah pada tahun 1957, dan British meninggalkan tanah air dan memberikan kemerdekaan kepada Malaya yang diketuai oleh UMNO untuk mengambil alih pemerintahan Malaya merdeka bersama-sama dengan MCA dan MIC.

PAS bertanding di dalam pilihan raya bersama parti-parti politik lain yang kuat pada waktu itu, iaitu Parti Buruh, Parti Negara, Parti Sosialis dan Parti Rakyat. Kalau kita lihat sejarah kejayaan PAS dalam pilihan raya, ialah bila berlakunya pakatan atau “tahalluf”.

Pada tahun 1959, PAS berjaya menang dan menguasai 2 buah negeri, iaitu Kelantan dan Terengganu apabila ada muafakat politik terutama dengan Parti Negara di bawah pimpinan Datuk Onn yang menyebabkan pada pilihan raya pada tahun 1959 itu, Parti Islam (PAS) dapat menguasai Kelantan dan juga Terengganu.

Manakala pada pilihan raya tahun 1969, tidak ada permuafakatan terbuka, tetapi di antara pembangkang ada persefahaman untuk menghadapi Parti Perikatan, maka Parti Islam (PAS) berjaya mencapai kejayaan di sebelah pantai barat iaitu di Kedah, di Perak dan juga membuat kemajuan yang baik daripada segi sokongan di negeri sebelah pantai barat seperti di Selangor, Melaka dan juga beberapa negeri yang lain.

“Tahalluf” atau permuafakatan politik, PAS bersama dengan Barisan Nasional pada tahun 1974, tidaklah ianya dapat diukur dengan kekuatan kerana pada waktu itu PAS telah bersama dengan parti pemerintah yang baru menghadapi situasi 13 Mei dan kesatuan rakyat terutama parti-parti politik berada dalam Barisan Nasional seperti Gerakan, PAS dan beberapa parti lagi.

Pada tahun 1977 dalam bulan November, PAS telah disingkirkan dari Barisan Nasional. Manakala bila berlaku pilihan raya pada tahun 1978 PAS telah menghadapi Barisan Nasional yang ber”tahalluf” dengan BERJASA, maka PAS telah mengalami kekalahan yang teruk di Kelantan dan hilang kuasa untuk memerintah, PAS hanya memperolehi 2 kerusi di Kelantan dan tiada memperolehi sebarang kerusi di Terengganu dan di Kedah pula PAS hanya memenangi beberapa kerusi DUN dan 1 sahaja kerusi parlimen.

Pada tahun 1986, bila berlaku peristiwa Memali secara umumnya orang-orang Melayu agak marah kepada pemerintah Barisan Nasional. Ceramah dan himpunan yang PAS anjurkan dan lakukan mendapat sambutan yang begitu hebat terutama di negeri Kedah, di negeri Kelantan dan juga di Terengganu. Tetapi bila datangnya pilihan raya padatahun 1986, PAS hanya berjaya menang 3 kerusi DUN di Kedah, dan juga 5 kerusi DUN di Terengganu, dan hanya 10 kerusi DUN di Kelantan, serta beberapa kerusi parlimen tradisi seperti di sebelah Pengkalan Chepa, Kubang Kerian, Rantau Panjang dan Pasir Mas yang berjaya dimenangi oleh PAS.

Pakatan politik ada pada pilihan raya pada tahun 1986, tetapi ianya hanya daripada parti-parti yang kecil seperti NASMA pimpinan bekas Presiden Ceupacs iaitu Saudara Mohd Nor, selain itu ialah Parti Pekerja dan juga Majlis Perundingan Masyarakat Cina (CCC).

Orang-orang bukan Melayu pada umumnya masih bersama dengan MCA, Gerakan dan DAP. Amat sedikit sekali yang menyokong dan bersama parti-parti kecil. Oleh itu pada tahun 1986 kemenangan PAS berada di tahap yang paling parah, iaitu hanya 1 kerusi parlimen yang dimenangi melalui parlimen Pengkalan Chepa, iaitu Ahli Parlimennya Pak Nilah Arshad.

Pada pilihan raya tahun 1990 pula berlaku satu “tahalluf” atau pakatan politik dengan (APU) iaitu Parti Semangat 46, dengan DAP secara “indirect”, maka pada tahun 1990, PAS dan APU telah berjaya mengambil alih pentadbiran Kelantan, menang beberapa kerusi di Terengganu, menang beberapa kerusi di Pahang, Kedah, Johor dan juga di Selangor.

Pada pilihan raya tahun 1995, PAS telah berjaya memenangi negeri Kelantan, walaupun begitu DAP yang tidak bersama dengan PAS menyebabkan kita hilang dan juga kita tidak berjaya memungut undi dan tidak berjaya memenangi kerusi DUN dan Parlimen di seluruh Malaysia, walaupun berjaya mempertahankan Kelantan.

Pada pilihan raya tahun 1999, di atas peristiwa yang berlaku kepada Dato’ Seri Anwar Ibrahim, maka lahirlah Parti Keadilan Rakyat. PAS bergabung atau “tahalluf siasi” dengan Parti Keadilan Rakyat dan DAP secara tidak langsung di bawah Barisan Alternatif. Inilah kejayaan di antara yang paling besar yang pernah dicapai oleh PAS, di mana kita Parti Islam (PAS) berjaya mendapat kemenangan 27 kerusi parlimen iaitu Kedah (8), Kelantan (10), Terengganu (7) dan Perak (2), dan seterusnya menguasai Kelantan dan juga Terengganu yang ditawan semula oleh PAS selepas hilang kerajaan ini pada tahun 1962.

Pada pilihan raya tahun 2004, DAP telah mengumumkan untuk meninggalkan dan keluar daripada Barisan Alternatif di atas beberapa perkara yang mereka tidak bersetuju dan tidak bersamaan dengan PAS terutama dalam hal konsep negara Islam, maka pada tahun 2004 ini PAS telah mengalami kekalahan yang agak teruk, hilang kerajaan Terengganu, manakala di Kedah PAS hilang kerusi-kerusi parlimen, yang tinggal hanyalah 1 kerusi di peringkat parlimen di Kedah dan 5 kerusi parlimen di Kelantan.

Menjelang pilihan raya pada tahun 2008, PAS bersama dengan Keadilan, DAP dan badan-badan NGO yang lain telah bersatu tenaga di bawah BERSIH dan di bawah slogan perjuangan bersama untuk menegakkan Negara Berkebajikan, “tahalluf siasi” dijulang, diangkat dan dipersembahkan kepada rakyat, maka pada pilihan raya tahun 2008 kejayaan yang paling tinggi telah dicapai oleh pembangkang semenjak merdeka, di mana 5 buah negeri telah jatuh ke tangan Pakatan Rakyat iaitu Kelantan, Kedah, Pulau Pinang, Perak dan Selangor. PAS telah mendapat 23 kerusi parlimen dan 82 kerusi DUN di seluruh Malaysia.

Pakatan Rakyat dan “tahalluf siasi” diteruskan menjelang pilihan raya yang ke 13, iaitu pilihan raya pada tahun 2013, di mana sekali lagi Pakatan Rakyat mencatat kemenangan undi popular. Iaitu Pakatan Rakyat mendapat undi popular lebih 52% dan Barisan Nasional mendapat undi 46%, setelah ditolak undi rosak lebih kurang 2%. Walaupun hilang dan tidak berjaya menawan semula Terengganu, tetapi PAS hanya kehilangan 2 kerusi untuk memerintah semula Terengganu. Merosot sedikit undi di Kedah, tetapi kejayaan yang besar ialah PAS telah capai di Selangor iaitu berjaya mencapai kemenangan 15 kerusi Dewan Undangan Negeri (DUN).

Saya hendak simpulkan di sini,kejayaan PAS melonjak apabila ada di dalam pakatan atau “tahalluf siasi” atau “collusion” dan PAS mendapat undi yang parah apabila tidak ada “tahalluf”, tidak ada pakatan atau bertelagah di antara parti-parti dalam pakatan. Iaitu kita kurang mendapat sambutan pada tahun 1995, paling parah pada tahun 2004 apabila DAP meninggalkan Barisan Alternatif, kita telah hilang pemerintahan di negeri Terengganu, kita merosot undi di seluruh negara termasuk undi orang-orang Melayu Bumiputera, tetapi kita (PAS) melonjak kembali mendapat undi rakyat pada tahun 2008 bila Pakatan Rakyat terserlah kejayaan mereka bersatu untuk menghadapi pemerintah Barisan Nasional.

Oleh itu jikalau PAS dan rakan-rakan dalam Pakatan Rakyat berangan atau berazam untuk menguasai Putrajaya, iaitu melalui pilihan raya dan proses demokrasi, maka tidak ada jalan yang lain, melainkan jalan yang terbaik melalui kerjasama politik antara parti-parti pembangkang dan NGO untuk hadapi pemerintah Barisan Nasional.

Membedah Demokrasi (5 Ogos 2014)

Pada tahun 1947 berlaku satu kerjasama di antara parti-parti politik, badan-badan dan kesatuan sekerja dan mereka berjaya bangun menentang British, termasuklah “Peristiwa Hartal”, pemogokan untuk membantah penjajah British pada waktu itu.

Itulah satu suasana perpaduan di antara parti-parti politik, badan-badan buruh dan badan-badan NGO untuk mengikat kerjasama menentang British. Ini sehinggalah menjadikan British amat gerun dengan perpaduan yang sebegitu rupa pada tahun 1947.

Penjajah tidak berhenti untuk melemahkan mereka yang berjuang untuk menuntut kemerdekaan, selepas itu parti-parti yang berhaluan kiri dan juga berhaluan kanan telah diharamkan, ini termasuklah parti PKMM, pertubuhan-pertubuhan buruh, pertubuhan-pertubuhan aliran kiri juga diharamkan oleh British, hanyalah UMNO diizinkan untuk bergerak, semenjak tahun 1948.

Hizbul Muslimin juga diharamkan oleh pihak British, walaupun ianya berhaluan kanan, tetapi pemimpinnya disebut sebagai “bahaya daripada gunung” , iaitu disamakan dengan “gunung” di sini ialah perjuangan aliran komunis.

Pemimpin-pemimpin parti Hizbul Muslimin, PKMM dan gerakan kebangsaan yang memperjuangkan kemerdekaan ditangkap di bawah ordinan darurat yang diisytiharkan oleh pihak penjajah.

Pada tahun 1951, Parti Islam (PAS) ditubuhkan, walau bagaimanapun pemimpin-pemimpin dari Parti Islam (PAS) terutama di peringkat pertengahan banyak merengkok di bawah Akta Darurat seperti adanya undang-undang I.S.A (undang-undang tahan tanpa bicara), tidak terkecuali kepada pemimpin agungnya iaitu Dr Burhanuddin Al-Helmi.

Parti aliran kiri, di antaranya diharamkan terus dan pemimpin-pemimpin mereka merengkok di dalam penjara, iaitu termasuklah Ahmad Boestamam dan parti yang lebih kiri, yang dianggap Rejimen Kesepuluh Parti Komunis Malaya, pemimpinnya diburu dan ditangkap, dan mereka mengambil sikap mengangkat senjata dan berjuang secara gerila.

Pada tahun 1957 kemerdekaan dicapai, dan UMNO, MCA, MIC, 3 parti utama ini mengambil alih pentadbiran Malaya, dan kemudiannya pada tahun 1963 dan sehinggalah pada tahun 1965 iaitu pembentukan Malaysia, maka parti-parti di Sarawak bergabung dengan Barisan Nasional. Dan dalam membentuk Barisan Nasional ini, PAS juga pernah turut terlibat dengan Barisan Nasional pada tahun 1973 dan menyertai pilihan raya bersama pada tahun 1974.

Saya hendak menekankan di sini ialah soal isu perkauman, di mana isu perkauman ini amat mudah ditiupkan sehingga berlakunya pertumpahan darah seperti perjuangan aliran kiri, terutama sekali Parti Komunis Malaya dianggap perjuangan Cina. Untuk meletakkan orang Melayu memusuhi komunis dan seterusnya memusuhi Cina. Sebenarnya sedikit sekali orang Cina menyertai Parti Komunis Malaya, tetapi pada pandangan umum orang Cina adalah dianggap komunis dan komunis itu juga dianggap orang Cina. Sedangkan banyak anggota-anggota kaum Melayu yang menjadi anggota Parti Komunis Malaya.

Fahaman perkauman terus ditiupkan oleh berbagai pihak selepas merdeka sehinggalah tercetusnya peristiwa 13 Mei, samada isu perkauman ini telah dimainkan oleh pihak pembangkang atau pihak pemerintah, isu perkauman ini sangat mudah ditiupkan dan sangat mudah terbakar jiwa manusia di atas nama perkauman.

Siapa tidak sayangkan bangsa? , Siapa yang hendak melihat bangsanya terhina? , Siapa yang hendak melihat agamanya dicerca? , Siapa yang hendak melihat agamanya diancam?

13 Mei adalah satu peristiwa titik hitam yang mengorbankan begitu banyak rakyat Malaysia sehingga darurat diisytiharkan untuk mengamankan semula kehidupan dan keharmonian rakyat Malaysia.

Kerajaan telah memainkan peranan di bawah pimpinan Tun Abdul Razak, termasuklah daripada parti-parti pembangkang iaitu Gerakan, PAS dan juga parti-parti Sabah dan Sarawak memainkan peranan setiap hari, di televisyen, di radio, dengan menguar-uarkan soal muhibbah, perpaduan, kerjasama, gotong-royong telah dipropagandakan oleh pihak pemerintah. Dan dengan itu berlakulah keamanan, walaupun tidaklah berada di tahap yang terlalu memuaskan.

Menghairankan kepada saya, sejak kebelakangan ini, isu perkauman ini telah ditimbulkan semula dan ianya juga seolah-olah ditimbulkan oleh pihak pemerintah itu sendiri. Badan-badan NGO yang menyokong parti pemerintah memainkan peranan dan kita tidak tahu siapa yang melakukannya, tetapi kita lihat membawa kepala lembu di hadapan bangunan SUK Kerajaan Selangor dilihat sebagai satu penghinaan kepada orang India yang beragama Hindu, membaling kepala babi ke dalam masjid dilihat sebagai satu penghinaan kepada satu tempat suci orang Islam, membakar gereja atau pintu gereja, dilihat sebagai satu penghinaan dan ancaman kepada penganut-penganut agama Kristian. Ancaman untuk membakar Bible juga dilihat sebagai satu ancaman kepada Kristian, dan perkara itu semakin menjadi-jadi, tidak kira daripada pihak pemerintah atau juga dari pihak pembangkang.

Kebelakangan ini, didedahkan pula seorang pendakwah bebas mengajak orang ramai memboikot produk rempah. Itu adalah tidak menjadi masalah, tetapi yang menjadi masalah di sini ialah penghinaan terhadap agama Hindu, penghinaan terhadap agama dan berhala mereka, Tuhan mereka dan tokong mereka. Ini adalah satu gejala yang kurang sihat, sedangkan dalam Islam kita telah diajar dan ianya juga telah diwartakan dalam Al-Quran: (Surah Al-Kaafiruun ; ayat 6)

“Bagi kamu agama kamu, dan bagiku agamaku”.

Begitulah juga cercaan terhadap pakaian tudung, cercaan terhadap laungan azan, kartun-kartun yang dibuat menghina agama Islam atau menghina Nabi Muhammad S.A.W , kejadian-kejadian ini kita lihat macam disuburkan di Malaysia.

Apakah ini satu agenda daripada parti pemerintah untuk memerangkap rakyat agar berada di dalam satu suasana perkauman dan juga meletakkan rakyat di dalam ketakutan, dan dengan itu “hegemoni” mereka berterusan dan mereka akan kekal dapat terus memerintah selama-lamanya di Malaysia, di atas sifat adu-domba yang dibiarkan atau dipupuk oleh pemerintah itu sendiri.

Pandangan saya bahawa perkara ini perlu dikaji dan dihentikan segera, jikalau kita mahu Malaysia aman tenteram, rakyat hormat-menghormati di antara budaya, agama dan tidak menjadi masalah kepada orang Islam untuk menerangkan kepada umum tentang kehebatan, kebaikan agama Islam tanpa perlu mencerca agama-agama lain.

Membedah Demokrasi (21 Julai 2014)

Sebulan yang lalu, Presiden Obama telah memohon kepada kongres untuk meluluskan sebanyak USD 500 juta kepada kumpulan pemberontak di Syria, terutamanya kepada kumpulan FSA.

Kumpulan yang memerangi kerajaan Bashar Al-Asad pula sering berpecah, golongan AnNusra bertempur dengan FSA, AnNusra juga bertempur dengan ISIL, di mana perpecahan di antara golongan pemberontak ini ialah di antara sebab tentera kerajaan Bashar Al-Asad dapat menguasai semula bandar-bandar yang telah jatuh ke tangan pemberontak kira-kira 2 tahun yang lalu.

Akhir sekali bandar Aleepo, ialah bandar yang kedua terbesar di Syria dapat dikuasai semula oleh tentera Bashar Al-Asad, dan penduduk di Syria pulang semula ke Aleepo mendapati rumah-rumah mereka hampir kesemuanya rosak, hancur atau sebahagiannya telah musnah sama sekali.

Kekeliruan berlaku terutama di kalangan golongan yang menentang kerajaan di Syria, perpecahan di antara mereka, sebahagiannya telah berundur daripada Syria dan menumpukan penentangan mereka terhadap pemerintahan Iraq, yang langsung tidak kukuh dan tidak stabil.

Presiden PAS (Tuan Guru Hj Abdul Hadi Awang) telah berulang-kali memberi penerangan dalam mesyuarat kepada Jawatankuasa PAS Pusat tentang perancangan “Amerika-Saudi-Israel” untuk memecahkan Iraq kepada 3 negara, dan berusaha untuk memecahkan Yaman pula kepada 4 negara.

Pandangan Presiden PAS itu nampaknya sedang menjadi kenyataan, jikalau langkah tertentu tidak berjaya diambil oleh kerajaan Iraq sekarang ini.

Kurdistan, mereka ini ingin menubuhkan sebuah negara dan akan membuat satu reforandum tidak lama lagi. Abu Bakar Al-Baghdadi pula telah mengisyhtiharkan negara Islam iaitu “Islamic State” yang peringkat awalnya mereka ini adalah kumpulan ISIL, dan golongan majoriti Syiah pula telah bertapak di Baghdad dan di daerah Basrah.

Perdana Menteri Israel, Nentanyahu telah mengumumkan jikalau Kurdistan ini menjadi sebuah negara, maka Israel ialah negara pertama yang akan mengiktiraf kewujudan dan kedaulatan negara Kurdistan ini.

Berlaku kekeliruan kepada umat Islam, pertelagahan yang melanda di bumi Iraq ini. Apakah perancangan Amerika-Israel-dan sekutunya akan berjaya untuk memecah dan mewujudkan 3 negara di Iraq ini.

Dalam suasana begini tiba-tiba tercetus peperangan antara Israel dan rakyat Palestin, khasnya dalam bulan Ramadhan ini, serangan daripada Israel yang kononnya ingin membalas dendam terhadap tiga orang remajanya yang diculik dan dibunuh di Ghaza.

Hamas dan Jihad membalas serangan dengan melancarkan roket bertubi-tubi ke Israel. Setakat hari ini, rakyat Palestin khasnya di Ghaza yang telah terkorban lebih daripada 350 orang. Dan Israel telah menggerakkan tentera daratnya masuk ke Ghaza yang dilindungi oleh tentera udara, laut dan kecanggihan radar dan keupayaan Israel.

Sokongan dan penentangan seluruh umat manusia dan NGO ataupun rakyat awam yang berugama Islam dan juga bukan Islam terhadap regim zalim Israel yang ganas itu, memang tidak ada khilaf dan tidak ada beza pendapat.

Oleh itu, eloklah segala tumpuan Islam dan manusia yang berperikemanusiaan, samada yang berada di barat, utara, timur dan selatan tertumpu untuk membantu perjuangan rakyat Palestin membela hak mereka untuk kembali ke tanah air (the right to return) rakyat Palestin yang berasal daripada Haifa, Nablus, Han-Yunus dan berbagai-bagai tempat yang lain, mestilah diizinkan kepada mereka untuk kembali ke kampong halaman mereka yang telah dikuasai oleh regim zalim Israel sekarang ini.

Membela rakyat Palestin dan perjuangan rakyat Palestin untuk kembali ke tanah air untuk membebaskan Masjid Al-Aqsa dan Baitul Muqaddis tiada khilaf. Oleh itu kita tumpu, bila negara membantu rakyat Palestin dan pelariannya.

Adapun di dalam negara, PAS hendaklah terus menumpu untuk membina kekuatan parti, kekuatan dalam Pakatan Rakyat supaya kita terserlah untuk memimpin ummah.

Umat Islam yang menyokong PAS secara umumnya di Kelantan disekitar 50%, di Terengganu juga disekitar 50%, di Kedah umat Islam yang menyokong PAS juga disekitar 50%, dan di lain-lain negeri seperti Melaka, Johor, Negeri Sembilan sokongan umat Islam kepada PAS barulah disekitar 30%. Ini menjadikan pergantungan kepada undi orang bukan Islam kepada PAS begitu tinggi untuk membolehkan kita menang besar di Selangor, begitulah juga di Perak dan sebagainya.

PAS mestilah bekerja kuat di dalam negeri untuk mendapatkan sokongan khasnya dari umat Islam itu sendiri, sekurang-kurangnya melebihi 60% pada masa yang akan datang di sudut undi, disamping sokongan umum daripada orang Islam dan juga bukan Islam adalah tinggi, supaya kita dapat memimpin pada masa yang akan datang.

Adapun di negara-negara yang bergolak, yang ada khilaf di sudut menyokong mana-mana pihak, eloklah kita tumpu kepada bantuan kebajikan dan kemanusiaan, melainkan bantuan yang tidak ada khilaf iaitu perjuangan terhadap rakyat Palestin melalui berbagai-bagai badan-badan NGO mereka termasuklah kumpulan Jihad Islam dan Hamas, dan badan kebajikan mereka hendaklah menjadi rakan kita dalam perjuangan ini.

Tumpuan kita kepada Palestin, tumpuan kita juga kepada membina kekuatan dan sokongan umum kepada PAS, khasnya kepada umat Islam masih belum mencapai tahap yang memuaskan untuk kita berdiri teguh sebagai parti yang mendapat sokongan umat Islam dan sokongan orang bukan Islam.

Itulah tugas yang sememangnya berat, yang perlu kita pikul dulu, sekarang dan pada masa yang akan datang.

Selamat berada di dalam bulan Ramadhan Al-Mubarak dan selamat menyambut Aidil Fitri.

Wassalamualaikum.